با کدامين نگاه دردم را به تو بفهمانم؟ با کدامين زبان حرفم را
                  به تو حالی کنم؟ با کدامين دليل عشقم را به تو ثابت کنم؟ با
                  کدامين فرياد عقده های دلم را خالی کنم؟
                  دلی که می سوزد وهيچ کس جز تو نميتواند سوزش آن را مرحم سردی باشد
                  دلی که هر لحظه با توست وبه ياد توست
                  اما تو يک لحظه هم با آن همراه نيستی
                  چگونه شب را به روز سپری کنم در حاليکه يک لحظه هم فکر تو وغم تو از سرم بيرون نمی رود؟
                  شبهائی که تو در سايه عشقی غريب پناه گرفته ای آيا می دانی من در سنگينی سايه اين غمها وتنهائی ها چه می کشم؟
                  لحظه هائی که محبت را در آغوش گرفته ای آيا ميدانی من در ميان دستان بی رحم بی کسی وغربت له می شوم؟
                  آه اگر بدانی چه احساس تلخی است تنهائی! وای اگر بدانی چه لحظات سختی است بی توبودن!

                  ای کاش برای يک بار هم که شده می شد رو دررويت ايستاد واز عشق  سخن گفت
                  ای کاش برای يک بار هم که شده می شد در حضور تو گريه کرد اشک  ريخت ناله کرد
                  ای کاش درد هم قابل ديدن بود وتو خود می ديدی که جز درد هيچ  ندارم که ارزانی ات کنم

                  خدايا ! تا کی بايد سوخت؟ تا کی بايد گريه کرد وآه کشيد؟ تا کی
                  می توان حسرت خورد ودرد تنهائی را چشيد؟ تا کی می توان دوری اش را تحمل کرد؟تا کی می توان از دردها سخن گفت؟

                  ای بهانه زنده بودن!

                  قلبم همچنان شکسته از دست تو!
                  دستهايم همچنان در جستجوی تو!
                  دلم همچنان به ياد تو!
                  چشمهايم هنوز اشکبار تو!
                  ولی قلبم هنوز عاشق تر از هميشه
                  واميدوار به فرداها...